Biografie Polaków i Polonii z całego świata

Poznaj ludzi, którzy tworzą historię – dziś i jutro.

Polonia i osoby polskiego pochodzenia zamieszkują ponad 90 krajów na wszystkich kontynentach, tworząc globalną wspólnotę pełną siły, historii i więzi z Rodziną w ojczyźnie. To właśnie Wy, nasi Rodacy rozsiani po świecie, jesteście ambasadorami polskiej kultury, tradycji i wartości, których serca wciąż biją w rytm polskiej ziemi.

Powołaliście do życia silne i aktywne wspólnoty, które przez pokolenia pielęgnują język, obyczaje oraz tożsamość narodową. Od wielkich metropolii Chicago i Nowego Jorku, poprzez niemieckie miasta Berlin i Zagłębie Ruhry, po brazylijskie Paraná czy francuski Paryż — Polonia trwa i rozwija się, ukazując niezwykłą wytrwałość, pracowitość i przywiązanie do korzeni.

Dzięki wielowiekowym migracjom, zmianom epok i geopolitycznym wyzwaniom tworzycie różnorodną, ale jednoczącą społeczność, która buduje mosty między narodami i inspiruje swoim świadectwem. Wasza historia to opowieść o odwadze, tęsknocie za ojczyzną i niegasnącej nadziei na zachowanie polskości dalej od domu.

Z całego serca zapraszamy do dalszego wzajemnego poznawania się, budowania wspólnie przyszłości i dumy z przynależności do tej wyjątkowej wspólnoty. Niech ten list będzie dla Was hołdem i wyrazem uznania za to, że jesteście żywym ogniwem polskości rozsianym po całym świecie (odwiedź i zarejestruj się: ).

Interactive Migration Timeline

Select a Period

Click on a timeline button above to see the migration flows and history.

Migracja Polaków według kontynentów

polish descedants mapa bez nazwy
Okres historyczny Kierunek migracji Główne powody
XIX w. Ameryka, Niemcy, Francja Ucieczka przed ubóstwem i zaborami
1918–1939 Francja, Brazylia, USA Praca i odbudowa po I wojnie
1939–1945 Wielka Brytania, Kanada, Bliski Wschód Ucieczka przed wojną
1945–1989 Australia, USA, Niemcy Emigracja polityczna i powojenna
Po 2004 r. Wielka Brytania, Irlandia, Norwegia Integracja z rynkiem UE i mobilność zawodowa
polish descedants inforamcje

Kontynenty i Kraje

Europa
europa@1000
Ameryka Północna
ameryka polnocna@1000
Ameryka Południowa
ameryka poludniowa@1000
Azja
azja@1000
Australia i Oceania
australiapl@1000
Afryka
afryka@1000

Europa

Europa stanowi najstarszy i największy region osiedlenia Polonii, gdzie migracje rozpoczęły się w XIX wieku i trwają do dziś, ze szczególnym nasileniem po roku 2004, kiedy Polska przystąpiła do Unii Europejskiej. Główne przyczyny emigracji obejmowały rewolucje przemysłowe, trudności ekonomiczne na obszarach wiejskich, represje zaborcze oraz otwarcie rynków pracy w krajach zachodnich. Polonia europejska charakteryzuje się obecnością licznych, dobrze zorganizowanych społeczności z własnymi szkołami, parafiami oraz stowarzyszeniami kulturalnymi, które pielęgnują język i tradycję.

Albania – ok. 500

Nieliczne grupy polskich migrantów i dyplomatów utrzymują kontakty z Polską.

Austria – ok. 60 000

Polonia wiedeńska prowadzi szkoły sobotnie oraz działalność parafialną, aktywnie pielęgnując polskie tradycje.

Belgia – ok. 120 000

Polonia belgijska istnieje od lat 50. XX wieku. Społeczność prowadzi własne szkoły i parafie oraz organizuje działalność społeczną.

Białoruś – ok. 300 000

Polacy na Białorusi, szczególnie w okolicach Grodna, są obecni od wieków. Pomimo silnej tożsamości kulturowej działalność społeczna Polonii jest jednak często ograniczana wskutek politycznych obostrzeń.

Bośnia i Hercegowina – ok. 1 500

Niewielkie grupy polonijne uczestniczące w lokalnych inicjatywach kulturalnych i społecznych.

Bułgaria – ok. 5 000

Społeczność polska skupia się w Sofii i Warnie, angażując się w działalność kulturalną i społeczną.

Chorwacja – ok. 3 000

Polonia chorwacka skupia się w Zagrzebiu i Rijece, prowadząc działalność kulturalną i społeczną.

Czarnogóra – ok. 1 000

Bardzo niewielka społeczność, utrzymująca kontakty społeczne i kulturalne.

Czechy – ok. 40 000

Polonia na Zaolziu zachowała język i tradycję poprzez działalność szkół i licznych stowarzyszeń, które aktywnie działają w regionie.

Dania – ok. 40 000

Po 2004 roku znaczna liczba Polaków przybyła do Danii, gdzie funkcjonują polskie szkoły i organizacje.

Estonia – ok. 10 000

Polska społeczność jest mała, ale dobrze zorganizowana, prowadząc działalność kulturalną i edukacyjną.

Finlandia – ok. 8 000

Polska społeczność w Finlandii jest niewielka, lecz aktywna w zakresie kultury i edukacji.

Francja – ok. 1 000 000

Pierwsze fale migracji polskiej do Francji miały miejsce w okresie międzywojennym, a następna silna fala nastąpiła po II wojnie światowej. Emigracja miała charakter zarówno zarobkowy, jak i polityczny. Polonia francuska organizuje liczne kluby, festiwale i działalność kulturalną, co sprzyja podtrzymaniu polskiej tradycji.

Grecja – ok. 15 000

Polacy w Grecji to przede wszystkim migranci zarobkowi i akademiccy, którzy działają w sferze kulturalnej i edukacyjnej.

Hiszpania – ok. 90 000

Polska migracja do Hiszpanii ma głównie charakter zarobkowy. Polacy mieszkają w większych miastach, uczestnicząc w życiu społecznym i kulturalnym.

Holandia – ok. 200 000

Po 2004 roku nastąpiła intensywna migracja do Holandii. Polacy skupiają się głównie w dużych miastach, gdzie tworzą aktywne społeczności.

Irlandia – ok. 120 000

Polonia irlandzka rozwija się dynamicznie od momentu przystąpienia Polski do UE, prowadząc szkoły, organizując festiwale i rozwijając działalność handlową.

Islandia – ok. 20 000

Polska diaspora w Islandii powstała głównie po 2004 roku. Polacy prowadzą szkoły sobotnie i parafie, aktywnie kultywując tradycję.

Litwa – ok. 200 000

Polonia na Litwie skupia się przede wszystkim w rejonie Wileńskim, gdzie ma głębokie historyczne korzenie. Społeczność ta prowadzi szkoły, katolickie organizacje i media, które wspierają zachowanie języka i kultury.

Łotwa – ok. 50 000

Długoletnia obecność Polaków na Łotwie skutkuje zachowaniem języka i kultury, wspieranych przez lokalne organizacje.

Macedonia Północna – ok. 1 000

Małe społeczności zaangażowane w działalność kulturalną i religijną.

Mołdawia – ok. 3 000

Polonia mołdawska prowadzi działalność edukacyjną i kulturalną, podtrzymując polskie tradycje i język.

Niemcy – ok. 2 000 000

Obecność Polaków w Niemczech sięga XIX wieku, a po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku nastąpiła masowa emigracja zarobkowa. Społeczność polska w Niemczech odznacza się silnie rozwiniętymi strukturami, które obejmują szkoły, parafie oraz liczne stowarzyszenia kulturalne i społeczne.

Norwegia – ok. 150 000

Po 2004 roku Norwegia stała się istotnym kierunkiem emigracji zarobkowej Polaków. Społeczność ta jest dobrze zorganizowana i aktywna społecznie.

Portugalia – ok. 15 000

Polonia portugalska powstała głównie w XXI wieku. Społeczność ta utrzymuje silne związki z Polską, prowadząc działalność kulturalną.

Rosja – ok. 3 000 000 (w tym Syberia – ok. 200 000)

Społeczność polska w Rosji stanowi potomków zesłańców i współczesnych migrantów. Polacy działają w parafiach i ośrodkach kultury, pielęgnując polską tożsamość mimo historycznych trudności.

Rumunia – ok. 20 000

Polska obecność w Rumunii ma tradycje sięgające wieków, zwłaszcza w Transylwanii, gdzie Polacy prowadzą szkoły i parafie.

Serbia – ok. 10 000

Niewielka, ale aktywna Polonia, która działa poprzez parafie i stowarzyszenia kulturalne.

Słowacja – ok. 40 000

Obecność Polonii na Słowacji ma charakter historyczny, z rozwiniętymi instytucjami edukacyjnymi i kulturalnymi.

Szwajcaria – ok. 80 000

Migracja polska do Szwajcarii wzrosła po 1980 roku. Polacy są aktywni w dużych ośrodkach miejskich, takich jak Zurych i Genewa, prowadząc liczne inicjatywy kulturalne i edukacyjne.

Szwecja – ok. 120 000

Migracja polska do Szwecji rozpoczęła się po II wojnie światowej i znacznie wzrosła po 2004 roku. Polonia szwedzka prowadzi szkoły i stowarzyszenia kulturalne, wspierając integrację i zachowanie tożsamości.

Ukraina – ok. 1 000 000

Polscy mieszkańcy Ukrainy, szczególnie w obszarach Galicji, Wołynia i Lwowa, mają bogate dziedzictwo historyczne i silne tradycje katolickie. Polonia ukraińska prowadzi działalność edukacyjną, religijną i kulturalną.

Węgry – ok. 15 000

Małe skupiska polonijne działają zwłaszcza w Budapeszcie, prowadząc działalność kulturalną i religijną.

Wielka Brytania – ok. 900 000

Po II wojnie światowej i zwłaszcza po 2004 roku nastąpił intensywny napływ migrantów z Polski do Wielkiej Brytanii. Polonia brytyjska rozwija rozbudowane media, szkoły oraz organizacje społeczne, skutecznie integrując się i jednocześnie podtrzymując polską tożsamość narodową.

Włochy – ok. 120 000

Polacy osiedlili się we Włoszech głównie po II wojnie światowej i w okresie późniejszym jako migranci zarobkowi. Społeczność ta prowadzi liczne parafie i organizacje kulturalne.

Ameryka Północna

Ameryka Północna to drugi co do wielkości obszar osiedlenia Polonii, gdzie masowa emigracja miała miejsce głównie od końca XIX wieku do okresu po II wojnie światowej. Powodem wyjazdów były przede wszystkim trudne warunki ekonomiczne, zwłaszcza na terenach Galicji, oraz kwestie polityczne. Polskie społeczności w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie rozwinęły się bardzo dynamicznie, tworząc liczne organizacje, media oraz organizując festiwale polonijne, które umacniają tożsamość narodową i wspólnotę.

Belize – ok. 500

Niewielka polska diaspora, głównie specjaliści i przedstawiciele misji dyplomatycznych, którzy angażują się w lokalną działalność kulturalną i społeczną.

Dominikana – ok. 2 000

Niewielka, ale aktywna grupa Polaków zaangażowana w działalność kulturalną i gospodarczą, głównie w stolicy.

Haiti – ok. 200

Bardzo mała społeczność, działająca głównie w obszarze pomocy humanitarnej, misji i dyplomacji, utrzymująca kontakty z Polską.

Kanada – ok. 1 200 000

Migracja polska do Kanady rozpoczęła się w XIX wieku, a nasiliła się masowo po II wojnie światowej. Największe skupiska znajdują się w Toronto, Montrealu i Winnipeg. Polonia kanadyjska jest dobrze zorganizowana, prowadzi własne szkoły, parafie i ośrodki kultury. Społeczność ta łączy dbałość o polskość z aktywnym udziałem w życiu społecznym Kanady.

Kostaryka – ok. 300

Mała społeczność polska, skoncentrowana wokół środowisk dyplomatycznych i gospodarczych, prowadząca aktywność kulturalną.

Kuba – ok. 5 000

Polska migracja na Kubę nastąpiła przed i po II wojnie światowej, tworząc społeczność aktywną kulturalnie i religijnie. Polonia kubańska utrzymuje swoje tradycje i wspiera integrację narodową.

Meksyk – ok. 15 000

Polska społeczność w Meksyku to głównie specjaliści i migranci zamieszkujący stolicę kraju. Choć grupa jest niewielka, aktywnie uczestniczy w życiu kulturalnym i gospodarczym, utrzymując kontakty z Polską.

Panama – ok. 1 000

Polonia panamska to migranci i specjaliści prowadzący działalność gospodarczą oraz społeczną, utrzymujący silne więzi z Polską poprzez organizacje polonijne.

USA – ok. 9 000 000

Polska diaspora w Stanach Zjednoczonych jest największą poza granicami Polski. Emigracja rozpoczęła się pod koniec XIX wieku, gdy z powodów ekonomicznych i politycznych tysiące Polaków opuszczały ojczyznę poszukując lepszego życia. Największe skupiska znajdują się w stanach Illinois, Pensylwania i Nowy Jork, zwłaszcza w miastach takich jak Chicago, Detroit i Nowy Jork. Po II wojnie światowej nastąpiła kolejna fala emigracji, w tym uchodźcy polityczni. Polonia amerykańska aktywnie rozwija instytucje kulturalne, edukacyjne i religijne, utrzymując silne więzi z Polską oraz wpływając na życie społeczne kraju przyjmującego.

Ameryka Południowa

Na kontynencie południowoamerykańskim polskie migracje miały miejsce przede wszystkim w drugiej połowie XIX wieku oraz w okresie międzywojennym. Migranci osiedlali się w regionach rolniczych, korzystając z żyznego gruntu i możliwości rozwoju gospodarczego. Polonia ta zachowuje swoje tradycje, język i kulturę poprzez działalność domów polskich, parafii i organizację festiwali, tworząc silne wspólnoty lokalne.

Argentyna – ok. 500 000

Migracja polska do Argentyny rozpoczęła się pod koniec XIX wieku i trwała przez cały XX wiek. Polacy osiedlali się w Buenos Aires, Misiones oraz Cordobie, zakładając liczne kluby, parafie i stowarzyszenia, które do dziś odgrywają ważną rolę w podtrzymywaniu polskiej tożsamości. Społeczność ta aktywnie działa w dziedzinie edukacji, kultury i życia religijnego, organizując szkoły sobotnie, chóry i wydarzenia integracyjne.

Boliwia – ok. 1 000

Społeczność polska w Boliwii jest nieliczna i rozproszona, skupiona głównie w miejscach miejskich takich jak La Paz. Polonia dba o podtrzymanie więzi kulturowych przez lokalne inicjatywy.

Brazylia – ok. 2 000 000

Polska migracja do Brazylii rozpoczęła się pod koniec XIX wieku. Największe skupiska Polonii rozwijają się w stanie Paraná, zwłaszcza w mieście Curitiba oraz okolicach Mallet, Cruz Machado i Irati. Polacy osiedlali się tam na terenach rolniczych i zbudowali silne społeczności wiejskie. Choć język polski jest coraz mniej powszechny wśród młodszych pokoleń, tradycje i kultura polska są aktywnie pielęgnowane poprzez działalność parafialną, szkoły sobotnie, zespoły folklorystyczne oraz festiwale. Polonia brazylijska utrzymuje swoje dziedzictwo, celebrując święta religijne i narodowe oraz uczestnicząc w życiu kulturalnym regionu.

Chile – ok. 200 000

W Chile Polacy stanowią umiarkowaną społeczność skoncentrowaną w stolicy kraju, Santiago, oraz w południowych regionach. Polonia ta utrzymuje aktywność kulturalną i społeczną poprzez działalność parafialną, organizację wydarzeń i promowanie języka oraz tradycji polskich wśród potomków emigrantów.

Ekwador – ok. 3 000

Mała społeczność polska w Ekwadorze koncentruje się głównie w stolicy oraz większych miastach. Polacy utrzymują tradycję narodową, organizując działalność kulturalną i społeczną.

Falklandy – ok. 50

Bardzo niewielka polska społeczność, występująca głównie wśród naukowców i dyplomatów, podtrzymująca kontakty z Polską mimo geograficznej izolacji.

Gujana – ok. 200

Społeczność polska jest tam niewielka, ale utrzymuje kontakty z Polską poprzez działalność kulturalną i społeczną.

Kolumbia – ok. 5 000

Polonia w Kolumbii to głównie migranci zarobkowi oraz specjaliści działający w sektorze biznesowym i kulturalnym. Pomimo niewielkiej liczby, podejmują starania o integrację i pielęgnację polskiej kultury.

Paragwaj – ok. 1 000

Polacy w Paragwaju stanowią małą, ale zorganizowaną społeczność, która prowadzi szkoły i zajmuje się działalnością kulturalną, zachowując polskie zwyczaje i język.

Peru – ok. 30 000

Społeczność polska w Peru skoncentrowana jest głównie w Limie. Polacy aktywnie uczestniczą w życiu kulturalnym i społecznym, utrzymując kontakty z Polską poprzez działalność stowarzyszeń i parafii.

Surinam – ok. 100

Bardzo mała, ale aktywna grupa polskich migrantów, zajmujących się inicjatywami społecznymi oraz kulturą.

Urugwaj – ok. 50 000

Polonia urugwajska, choć niewielka, odgrywa ważną rolę w lokalnej kulturze, zwłaszcza w stolicy kraju Montevideo. Polacy prowadzą kluby kulturalne i organizują wydarzenia społeczne, które sprzyjają zachowaniu polskiej tradycji i języka.

Wenezuela – ok. 10 000

Polacy w Wenezueli tworzą aktywne, choć niewielkie grupy, które angażują się w życie społeczności lokalnej, prowadząc kluby i organizując wydarzenia kulturalne.

Azja

Azja stanowi specyficzny obszar polskiej emigracji, w dużej mierze złożony z osób deportowanych i zesłanych w czasach carskich i sowieckich, ale także współczesnych migrantów związanych z akademią i biznesem. Społeczności polskie na tym kontynencie, angażują się intensywnie w działalność kulturalną, naukową i religijną, podtrzymując więzi z polską tradycją i pamięcią historyczną.

Arabia Saudyjska – ok. 2 000

Społeczność polska w Arabii Saudyjskiej to migrujący specjaliści pracujący głównie w sektorach naftowym, medycznym i edukacyjnym. Polacy aktywnie podtrzymują polską kulturę oraz kontakty z Polską poprzez różnorodne inicjatywy i działania integracyjne.

Armenia – ok. 1 000

W Armenii mieszka niewielka grupa Polaków, która łączy potomków dawnej emigracji i współczesnych migrantów. Społeczność ta działa na rzecz podtrzymania polskiej kultury i utrzymania kontaktów dyplomatycznych oraz kulturalnych z Polską.

Azerbejdżan – ok. 1 000

Społeczność polska w Azerbejdżanie jest niewielka, lecz aktywna. Polacy angażują się w życie kulturalne i społeczne, wspierając integrację oraz organizując wydarzenia związane z polskim dziedzictwem.

Chiny – ok. 10 000

Polska diaspora w Chinach to mieszanka migrantów zarobkowych, pracowników naukowych i dyplomatów. Aktywnie wspierają polskie dziedzictwo poprzez działalność kulturalną, edukacyjną i społeczną.

Filipiny – ok. 500

Społeczność polska na Filipinach liczy około pięciuset osób – są to przede wszystkim osoby związane z biznesem i edukacją, które podtrzymują kulturę i język polski.

Gruzja – ok. 5 000

Polonia gruzińska wywodzi się zarówno z zesłań politycznych, jak i migracji powojennych. Społeczność ta aktywnie działa w regionie, prowadząc szkoły, parafie i organizacje społeczne. Polacy w Gruzji utrzymują język oraz tradycję, a także współpracują z lokalnymi władzami i instytucjami.

Indie – ok. 3 000

Społeczność polska w Indiach składa się głównie z naukowców, specjalistów i dyplomatów. Mimo niewielkiej liczebności aktywnie pielęgnuje polską tożsamość i angażuje się we współpracę kulturalną.

Indonezja – ok. 1 000

Niewielka, lecz zorganizowana Polonia indonezyjska koncentruje się na działalności dyplomatycznej oraz biznesowej. Mieszkańcy utrzymują kontakt z Polską poprzez inicjatywy kulturalne.

Izrael – ok. 200 000

Społeczność polonijna w Izraelu stanowi w dużej mierze potomków polskich Żydów, którzy wyemigrowali przed i po II wojnie światowej. Polonia ta kultywuje silne, wielopokoleniowe więzi kulturowe i historyczne z Polską, aktywnie uczestnicząc w wydarzeniach edukacyjnych i kulturalnych oraz upamiętniając wspólne dziedzictwo.

Japonia – ok. 5 000

Polonia w Japonii składa się przede wszystkim z migrantów akademickich, specjalistów i osób prowadzących działalność biznesową. Społeczność angażuje się w organizację wydarzeń integracyjnych oraz promuje polską kulturę i język.

Katar – ok. 5 000

Polska diaspora w Katarze skupia się głównie wokół specjalistów i menedżerów. Społeczność ta tworzy zorganizowane środowisko, istotne w integracji i podtrzymywaniu kultury polskiej.

Kazachstan – ok. 150 000

Społeczność polska w Kazachstanie składa się głównie z potomków Polaków deportowanych w latach 1936–1950 w ramach represji sowieckich. Mimo trudnych warunków życia na zesłaniu, Polacy zachowali silną tożsamość narodową, podtrzymując język i tradycje, aktywnie działając w parafiach oraz stowarzyszeniach polonijnych. Dziś stanowią jedną z większych i najlepiej zorganizowanych diaspor polskich w Azji Środkowej.

Kirgistan – ok. 10 000

W Kirgistanie polska diaspora pochodzi głównie z grup zesłańców i przesiedleńców sowieckich. Mimo stosunkowo niewielkiej liczebności Polacy angażują się w działania kulturalne i edukacyjne, prowadząc szkoły oraz organizując lokalne wydarzenia integrujące społeczność.

Korea Południowa – ok. 1 500

Polonia w Korei Południowej to głównie studenci, pracownicy naukowi i specjaliści. Społeczność, choć niewielka, jest aktywna i organizuje zajęcia oraz wydarzenia promujące polską kulturę.

Kuwejt – ok. 3 000

Polonia kuwejcka działa przede wszystkim w sektorze usługowym oraz specjalistycznym. Zaangażowanie w życie społeczne i kulturalne pozwala na utrzymanie kontaktów z krajem pochodzenia.

Malezja – ok. 2 000

Polska społeczność w Malezji skupia się na sektorze biznesowym oraz edukacyjnym. Aktywnie uczestniczy w wydarzeniach kulturalnych, propagując polską kulturę.

Singapur – ok. 2 000

Polonia singapurska reprezentuje przede wszystkim środowisko biznesowe i akademickie. Społeczność ta organizuje wydarzenia kulturalne i integracyjne, dbając o zachowanie polskiego dziedzictwa.

Tadżykistan – ok. 3 000

Polonia tadżycka składa się z potomków deportowanych i przesiedlonych, którzy podtrzymują narodową tożsamość poprzez lokalne inicjatywy kulturalne, edukacyjne i religijne, tworząc zwarte i trwałe społeczności.

Turcja – ok. 5 000

Polonia turecka ma długą historię, sięgającą XIX wieku, obejmującą migracje polityczne i uchodźcze. Obecnie Polacy koncentrują się głównie w dużych miastach, takich jak Stambuł i Ankara, gdzie funkcjonują polskie parafie, szkoły oraz organizacje kulturalne.

Uzbekistan – ok. 15 000

Polacy w Uzbekistanie to głównie potomkowie deportowanych zesłańców z okresu II wojny światowej i czasów powojennych. Społeczność ta pielęgnuje język i kulturę narodową poprzez działalność szkół, parafii oraz organizacji kulturalnych, utrzymując silne więzi łączące ją z Polską.

Zjednoczone Emiraty Arabskie – ok. 20 000

W ZEA Polonia jest spośród największych społeczności europejskich migrantów zarobkowych. Aktywność społeczna obejmuje organizację licznych wydarzeń kulturalnych oraz wsparcie integracji migrantów w lokalnym środowisku.

Australia i Oceania

Australia i Oceania to region, gdzie polskie migracje rozpoczęły się po II wojnie światowej i trwają nadal, szczególnie w kontekście migracji ekonomicznej. Polonia skupia się przede wszystkim w Australii i Nowej Zelandii, gdzie prowadzi aktywne szkoły polonijne, organizuje festiwale i utrzymuje wspólnoty katolickie, które wspierają integrację oraz zachowanie dziedzictwa narodowego.

Australia – ok. 250 000

W Australii polska imigracja rozpoczęła się już w XIX wieku, a pierwsza zorganizowana grupa osiedliła się w 1856 roku w regionie Polish Hill River. Przez długi czas Polonia w Australii była stosunkowo niewielka, liczba osób urodzonych w Polsce wynosiła około 6,5 tysiąca w 1947 roku. Prawdziwa fala migracji miała miejsce po II wojnie światowej, kiedy przybyły tu tysiące weteranów polskich wojsk, ocalałych z obozów jenieckich i uchodźców wojennych. Kolejne fala migracji nastąpiła w czasach stanu wojennego w Polsce, a po przemianach ustrojowych w latach 80. i 90. XX wieku. Według spisu powszechnego z 2006 roku około 163,8 tysiąca osób zadeklarowało polskie pochodzenie, a około 52,2 tysiąca osób urodziło się w Polsce. Najwięcej Polaków mieszka w stanie Wiktoria, w miastach takich jak Melbourne i Sydney, gdzie polskie szkoły, stowarzyszenia i zespoły folklorystyczne są bardzo aktywne. Polonia w Australii kultywuje silne tradycje, organizując festiwale, wspólnoty katolickie i liczne inicjatywy kulturalne.

Fidżi – ok 200

Polacy, którzy pełnią głównie role specjalistów i dyplomatów, a także misjonarzy. Społeczność ta jest niewielka, ale aktywna w utrzymywaniu kontaktów z Polską.

Nowa Zelandia – ok. 20 000

Polonia nowozelandzka jest mniejsza i mniej rozproszona niż australijska, ale również prowadzi własne szkoły i organizacje kulturalne, dbając o zachowanie polskiej tożsamości.

Papua-Nowa Gwinea – ok. 50

Polacy w tym kraju to głównie specjaliści, którzy współpracują lokalnie w sektorach nauki i gospodarki.

Samoa – ok. 20

Polacy zamieszkujący ten kraj są z podobnym profilem zawodowym i społecznym jak na Wyspach Salomona i w Papui-Nowej Gwinei.

Tonga –ok. 10

Polacy, którzy pełnią funkcje specjalistów, dyplomatów oraz misjonarzy, utrzymując przy tym kontakty kulturowe z Polską.

Wyspy Salomona – około 20

Populacja składa się głównie z pracowników specjalistycznych oraz osób związanych z misjami i dyplomacją.

Wszystkie te społeczności, mimo niewielkich liczebności, dbają o zachowanie polskiej kultury i tradycji, organizując różne inicjatywy kulturalne, edukacyjne i religijne.

Afryka

Afryka to region o stosunkowo niewielkim, ale dobrze zorganizowanym polskim środowisku. Emigracja rozpoczęła się głównie po II wojnie światowej i kontynuuje się w XXI wieku, związana z działalnością misyjną, dyplomatyczną i specjalistyczną. Społeczności polskie w Afryce, skupiają się wokół parafii i organizacji kulturalnych, aktywnie podtrzymując tożsamość i kontakty z Polską.

Egipt – ok. 2 000

Skupiska w Kairze i Aleksandrii; Polonia to głównie akademicy, dyplomaci, przedsiębiorcy i misjonarze. Obecne są parafie katolickie i szkoły prowadzone przez Polaków.

Kenia – ok. 500

Mała, ale aktywna społeczność, głównie specjaliści, przedsiębiorcy i dyplomaci.

Maroko – ok. 2 000

Głównie dyplomaci, przedsiębiorcy oraz niewielka społeczność związaną z działalnością kulturalną i biznesową.

Nigeria – ok. 200

Niewielka grupa Polonii, zazwyczaj związana z biznesem i działalnością dyplomatyczną.

RPA (Republika Południowej Afryki) – ok. 40 000

Polacy obecni w RPA od początku XX wieku, przybywali m.in. podczas złotych i diamentowych gorączek. Największa fala migracji miała miejsce po 1980 r., gdy w Polsce wprowadzono stan wojenny. W RPA polska społeczność koncentruje się głównie w aglomeracji Gauteng (Johannesburg, Pretoria) oraz w Kapsztadzie i Durbanie. Polonia prowadzi aktywne parafie, szkoły sobotnie i stowarzyszenia kulturowe. Polacy w RPA często pracują jako specjaliści, technicy, lekarze i przedsiębiorcy. Polonia odegrała również rolę w budowaniu relacji dyplomatycznych i handlowych między Polską a RPA. Społeczność polska cieszy się wysokim uznaniem za swoje kwalifikacje i wkład w rozwój kraju.

Tunezja – ok. 1 500

Małe skupiska Polaków, głównie specjaliści, naukowcy i dyplomaci, spośród których część działa w stowarzyszeniach polonijnych.

Wszystkie te społeczności chociaż niewielkie liczebnie, prowadzą działalność kulturalną i społeczną, utrzymują kontakty z Polską oraz tworzą parafie i stowarzyszenia, co wspiera zachowanie tożsamości narodowej.